جهت بهره مندی از شبکه ارتباطی منتورینگ مرکز نوآوری همیار دانش بنیان و اخذ مشاوره، به صفحه منتورهاب مراجعه نمایید.
جهت بهره مندی از شبکه ارتباطی منتورینگ مرکز نوآوری همیار دانش بنیان و اخذ مشاوره، به صفحه منتورهاب مراجعه نمایید.
۱) جنسن هوانگ (NVIDIA) | سختی را جزو برنامه بگذار
مسیر قرار نیست مرتب و قابل پیشبینی جلو برود. از اول برای تأخیر، اشتباه و خستگی تیم جا باز کن: بافر زمان، پول و انرژی.
اشتباهات رایج: با اولین بحران، سریع نتیجه بگیری «این کار جواب نمیدهد» درحالی که خیلی وقت ها همان ضربه ها ظرفیت واقعی تو و تیمت را میسازند.
۲) مارک زاکربرگ (Meta) | سرعت یعنی کمتر خراب کردن
وقتی کاربرها روی محصول تو حساب میکنند، سرعت واقعی یعنی با خیال راحت آپدیت بدهی. گاردریل بگذار: تست، مانیتورینگ، رولبک، انتشار مرحلهای.
اشتباه رایج: سرعت را با بی نظمی اشتباه بگیری و با باگ های تکراری اعتماد کاربر را از دست میدهید.
۳) جف بزوس (Amazon) | هر تصمیم را با مشتری بسنج
قبل از هر فیچر یا کمپین یک سؤال ساده بپرس: این دقیقاً کدام درد مشتری را کمتر میکند؟
اشتباه رایج: گیر کردن در عدد و گزارش و جلسهها ، محصول روی کاغذ جلو می رود ، اما مشتری در عمل فرقش را حس نمیکند.
۱۴۰۴-۱۰-۱۴
مدیر پلتفرم کانکت، هدف اصلی این برنامه را تقویت پل ارتباطی میان متخصصان ایرانی خارج از کشور و داخل ایران دانست و گفت: امروز شبکه کانکت با بیش از ۱۱ هزار عضو نقش مهمی در شناخت نیازها و طراحی زیرساختهای لازم برای تعامل مؤثر با این جامعه متخصص را دارد.
علی حسینی مطرح کرد:
این برنامه با هدف بهرهگیری از ظرفیت گسترده متخصصان و فارغالتحصیلان ایرانی شاغل و تحصیلکرده در دانشگاهها و شرکتهای معتبر جهان شکل گرفت.
ظرفیتی که میتواند بدون الزام به بازگشت دائم افراد به کشور، از طریق ایجاد ارتباطی مؤثر در خدمت توسعه علمی و فناورانه ایران قرار گیرد.
با وجود چالشها و شرایط دشوار، از جمله جنگ ۱۲ روزه، اتفاقهای مثبتی در ماههای گذشته رقم خورده که ادامه فعالیت کانکت را معنادارتر کرده است.
با وجود فضای عدم اطمینان پس از آن تحولات، ارتباطات ایجادشده نهتنها متوقف نشد، بلکه منجر به شکلگیری یک جمع فعال از متخصصان برای مدیریت بحران در چنین شرایطی شد که تعداد آنها از حدود ۴۵ نفر در روزهای ابتدایی، به نزدیک ۱۰۰ نفر در ادامه مسیر رسیده است.
۱۴۰۴-۱۰-۰۶
سال ۲۰۲۵ با موج گسترده تعدیل نیرو تعریف شده است. طبق گزارشهای جدید، بیش از یک میلیون نفر در این سال شغل خود را از دست دادهاند؛ بالاترین رقم از زمان اوج همهگیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰. در چنین فضایی، نااطمینانی شغلی به احساس غالب کارکنان تبدیل شده و پدیدهای به نام Job Hugging شکل گرفته است: چسبیدنِ مضطربانه به شغلی که «داریم»، حتی اگر شغلی باشد که دوستش نداریم.
الکس کریستین، نویسنده Fast Company، نسبت به هزینههای روانشناختیِ کار کردن از موضع ترس هشدار میدهد. دادهها نشان میدهند فرسودگی شغلی، اضطراب و تنش کارکنان به بالاترین سطوح رسیده، در حالی که تعهد و درگیری شغلی (Engagement) به کمترین میزان خود سقوط کرده است.
ماندن در شغلی که فقط «هزینههای زندگی را پوشش میدهد» ممکن است در کوتاهمدت تصمیمی عقلانی به نظر برسد؛ اما اگر آن شغل حتی در بهترین روزها به فرسایش هویت، انگیزه و سلامت روان منجر شود، آیا واقعاً یک انتخاب پایدار است؟
کریستین مینویسد:
«کارکنان در آینده قابل پیشبینی احساس خواهند کرد که گیر افتادهاند. Job Hugging نوعی کنترل خسارت است، نه یک استراتژی رشد.»
این تحلیل نشان میدهد مسئله امروز بازار کار فقط «داشتن شغل» نیست، بلکه هزینه روانیِ حفظ آن است. تغییر ذهنیت، بازتعریف مسیر شغلی و سرمایهگذاری آگاهانه روی مهارتها میتواند پاسخی سازندهتر به این وضعیت باشد؛ پاسخی که صرفاً از ترس بقا نمیآید، بلکه به پایداری فردی و حرفهای فکر میکند.
۱۴۰۴-۰۹-۳۰
