هشتمین ویرایش این شاخص معتبر، ۱۹۵ کشور را ارزیابی کرده و نشان می‌دهد کدام دولت‌ها بهتر می‌توانند از هوش مصنوعی به نفع مردم استفاده کنند.

رتبه‌بندی برترها:
ایالات متحده
انگلستان
فرانسه

رتبه ایران: ۷۳

نکات کلیدی:
چین با جهش باورنکردنی از رتبه ۲۳ به رتبه ۶ رسید و تولید تحقیقات هوش مصنوعی‌اش با آمریکا، انگلیس و اتحادیه اروپا برابری می‌کند!

آمریکای شمالی قدرتمندترین منطقه در جهان
هوش مصنوعی دیگر فقط استراتژی نیست و کشورها در حال پیاده‌سازی واقعی آن هستند.
بحث حاکمیت هوش مصنوعی داغ شده و کشورها می‌خواهند استقلال فناوری‌های هوش مصنوعی داشته باشند.
قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا در حال اجراست.

پیام مهم:
دولت‌ها همچنان نقش کلیدی در توسعه هوش مصنوعی دارند؛ از قانون‌گذاری تا سرمایه‌گذاری در زیرساخت و استعدادها.
هیچ منطقه‌ای انحصار هوش مصنوعی را در دست ندارد و نوآوری در همه جا در حال شکل‌گیری است!

جهت دانلود کامل فایل گزارش کلیک کنید

معاون علمی رئیس‌جمهور: نسخه پایدار دستیار هوش مصنوعی تا پایان سال ارائه می‌شود

حسین افشین، معاون علمی رئیس‌جمهور، اعلام کرد که نسخه پایدار دستیار هوش مصنوعی تا پایان سال رونمایی می‌شود. این پروژه ملی، که از یک سال پیش آغاز شده، اکنون مراحل اجرایی نهایی خود را طی می‌کند. او بر اهمیت همکاری میان دستگاه‌ها و دانشگاه‌ها برای پیشبرد این طرح تاکید کرد.

افشین چالش اصلی را هماهنگی داده‌ها میان وزارتخانه‌ها دانست و افزود: داده صحیح، مقدمه تصمیم درست است؛ اگر ورودی غلط باشد، خروجی هم قابل اعتماد نخواهد بود. تیم‌های فنی با ادغام بخش‌ها و تکمیل زیرساخت‌ها، دستیاری هوشمند و کامل برای استفاده عمومی آماده می‌کنند. معاون علمی شخصاً روند پیشرفت پروژه را هفتگی پیگیری می‌کند تا گامی موثر در توسعه هوش مصنوعی بومی برداشته شود.

آینده هوش مصنوعی و جایگاه ایران

پنجره‌ای ۵ تا ۶ ساله برای پیوستن به «باشگاه قدرت‌های هوش مصنوعی» جهان باز است، اما این درِ سرنوشت به سرعت در حال بسته شدن است.
آینده هوش مصنوعی بر سر دو دوراهی حیاتی رقم می‌خورد: فراگیری یا انحصار؟ کنترل یا هرج‌ومرج؟ پاسخ به این دو پرسش، نظمی نوین در جهان می‌سازد و شکاف میان کشورها را چنان عمیق می‌کند که شاید دیگر هرگز قابل جبران نباشد.
اما ایران برای ورود به این رقابت جهانی با موانع فلج‌کننده‌ای روبروست؛ از نبود یک چشم‌انداز ملی واحد و قطع ارتباط با اقتصاد جهانی گرفته تا ضعف مرگبار در زیرساخت‌های داده، پردازش و استعدادهای انسانی.
در این لحظه سرنوشت‌ساز، آیا ما اصلاً پروژه ملی مشخصی برای آینده داریم؟